Belošljiva

Šljiva Belošljiva je stara domaća sorta šljive. Na području Vojvodine poznata je i pod nazivom fruškogorska bela šljiva. Ime je dobila po karakterističnom izgledu ploda, koji ima zelenožutu boju i beličastu pepeljku na pokožici.

Plod i drvo: Plod belošljive je sitan, okruglastog ili ovalnog oblika. Pokožica je zelenožuta, sa beličastom prevlakom, po kojoj je sorta i prepoznatljiva. Stablo može da naraste do oko 6 metara visine i daje veliki broj korenovih izdanaka. Dobro podnosi teška i vlažna zemljišta, otporna je na mraz i sušu, ali je osetljiva na virus šarke šljive.

Korišćenje: Plodovi belošljive se koriste za proizvodnju rakije, u manjoj meri za svežu potrošnju i za druge prerađevine. U voćarstvu je poznata i kao podloga za kajsiju, jer se razmnožava izdancima i semenom, a sejanci belošljive imaju dobar afinitet sa većinom sorti kajsije.

Sazrevanje: Belošljiva sazreva u drugoj polovini jula ili u prvoj polovini avgusta, u zavisnosti od područja i godine.

Klima i tlo: Dobro podnosi teža i vlažnija zemljišta, kao i uslove mraza i suše. Zbog otpornosti i sposobnosti da daje izdanke, dugo se održala u starim voćnjacima i okućnicama.

Rasprostranjenost: Kao stara domaća sorta prisutna je u Srbiji, a posebno se vezuje za područje Vojvodine, gde je poznata i kao fruškogorska bela šljiva, ali je ima i u zasadima u Šumadiji.

Ukratko: Belošljiva je stara domaća sorta sitnijeg, zelenožutog ploda sa beličastom pepeljkom. Koristi se za rakiju, svežu potrošnju i prerađevine, a u voćarstvu je posebno značajna i kao podloga za kajsiju.

Sve o sorti Belošljiva