Zov Med & Nana poklon kutija sa dve čaše 0,5L

Med Livadski

Livadski med je poliflorni med koji nastaje od nektara različitih biljaka zastupljenih na livadama i okolnim pašnjacima. Zbog raznovrsnog biljnog porekla, njegova boja, miris i ukus mogu da se razlikuju od područja do područja i od jedne pčelinje paše do druge.

Izgled i ukus: Boja livadskog meda može biti od svetložute do tamnijih zlatnih i ćilibarnih nijansi. Aroma zavisi od biljaka čiji je nektar zastupljen u medu.

Ukus može biti blag i cvetan, ali i izraženiji, biljni ili začinski. Zato ne postoji jedan aromatski profil koji važi za svaki livadski med.

Korišćenje: Livadski med može da se konzumira samostalno ili koristi kao zaslađivač. Dodaje se čajevima, napicima, kolačima, pecivima, prelivima i marinadama.

Sastav: Najveći deo meda čine prirodni šećeri, prvenstveno fruktoza i glukoza. Njihov odnos, kao i sadržaj drugih sastojaka, zavisi od biljnog i geografskog porekla meda.

Kristalizacija: Livadski med vremenom može delimično ili potpuno da kristališe. Brzina kristalizacije nije ista kod svakog proizvoda i zavisi pre svega od njegovog sastava, naročito odnosa pojedinih šećera.

Kristalizacija je prirodan proces i ne znači da je med izgubio kvalitet.

U Srbiji: Livadski i drugi poliflorni medovi proizvode se u različitim delovima Srbije. Njihove osobine zavise od lokalne flore, geografskog područja i uslova tokom pčelinje paše.

Ukratko: Livadski med je poliflorni med promenljivog aromatskog profila. Njegova boja, miris i ukus odražavaju raznovrsnost biljaka sa kojih su pčele sakupljale nektar.

Nana

Nana latinski Mentha spicata, poznata i kao pitoma menta, je višegodišnja aromatična biljka iz porodice usnatica. Jedna je od najpoznatijih lekovitih i začinskih biljaka, cenjena zbog svog osvežavajućeg mirisa i blagotvornog dejstva na varenje.

Biljka i izgled: Raste kao zeljasta biljka visine 30–100 cm, sa uspravnom četvrtastom stabljikom, naizmenično raspoređenim listovima nazubljenih ivica. Cvetovi su sitni, ljubičasto-beli, skupljeni u klasaste cvetove pri vrhu stabljike. Širi se podzemnim stablom, pa se lako razmnožava i širi.

Miris i ukus: Ima prijatan, osvežavajući miris karakterističan za mentu, ali blaži od mente jer sadrži manje mentola. Ukus je blag, svež i aromatičan, bez izraženog peckanja.

Upotreba: Koristi se sveža i sušena, za pripremu čajeva, osvežavajućih napitaka, u kulinarstvu, kao i u kozmetici i farmaciji. Čaj od nane je jedan od najčešće konzumiranih biljnih čajeva, poznat po svom prijatnom ukusu i umirujućem delovanju.

Lekovita svojstva: Deluje spazmolitički, protiv nadimanja, blago sedativno i antiseptično. Pomaže kod stomačnih tegoba, mučnine, nervoze i problema sa varenjem. Deluje umirujuće i osvežavajuće, kako u konzumaciji tako i u inhalacijama.

Uslovi gajenja: Veoma je prilagodljiva i otporna biljka, uspeva na sunčanim i polusenovitim mestima, u vlažnim, rastresitim zemljištima. Lako se gaji u baštama, saksijama i na otvorenom, ali se preporučuje kontrolisano širenje jer može postati invazivna.

Rasprostranjenost: Rasprostranjena širom Evrope, Azije i severne Afrike. Uzgaja se globalno, kako u domaćinstvima, tako i industrijski za dobijanje etarskog ulja.

Ukratko: Nana je omiljena aromatična biljka sa blagim i prijatnim ukusom, poznata po svojim umirujućim i dižestivnim svojstvima. Zastupljena je u tradicionalnoj medicini, kulinarstvu i svakodnevnoj upotrebi.

Trnošljiva

Trnošljiva je naziv koji se u stručnoj literaturi vezuje za Prunus insititia L., jednu od šljiva koje su rasprostranjene na prostoru Balkana. Važno je razlikovati je od trnjine ili crnog trna, čiji je latinski naziv Prunus spinosa L.. U izvorima se trnošljiva navodi uz domaću šljivu, džanariku i trnjinu kao jedna od šljiva prisutnih na našem području.

Plod i drvo: Trnošljiva je bliska starim, poludivljim i domaćim formama šljive. U praksi se njeni plodovi uglavnom opisuju kao sitniji u odnosu na krupne stone sorte, sa izraženijim, rustičnim karakterom. U stručnim izvorima se posebno pominje i kao generativna podloga za šljivu.

Korišćenje: Trnošljiva je značajna u tradicionalnom voćarstvu i rakijaštvu, naročito tamo gde se čuvaju stare sorte i lokalni biotipovi šljive. Kao voćna podloga, odlikuje se srednjom otpornošću na sušu i visoke temperature, kao i otpornošću na niske temperature i mraz.

Sazrevanje: Kod trnošljive nije bezbedno navesti jedan tačan termin zrenja za sve oblike, jer naziv može obuhvatiti više lokalnih formi i biotipova. Zrenje zavisi od konkretnog tipa, položaja, klime i godine.

Klima i tlo: Trnošljiva je cenjena zbog otpornosti i prilagodljivosti. Kao podloga se navodi sa srednjom otpornošću prema suši i visokim temperaturama, dok dobro podnosi niske zimske temperature.

Rasprostranjenost: Prisutna je na prostoru Balkana, gde se javlja uz domaću šljivu, džanariku i trnjinu. U Srbiji se najčešće vezuje za stare zasade, okućnice, lokalne populacije i tradicionalno voćarstvo.

Ukratko: Trnošljiva je stara, otporna i tradicionalno važna forma šljive, povezana sa vrstom Prunus insititia L.. Ne treba je poistovećivati sa trnjinom, a zbog lokalnih razlika ne treba joj pripisivati jedinstven opis ploda kao kod jasno definisanih sorti.

Sve o sorti šljive Trnošljiva